فرا رسیدن ماه رمضان ، ماه ميهماني خداوند متعال بر همه مسلمانان

مباركباد

رمضان ؛ ماه خودسازی

خودسازی از خودشناسی آغاز مى‏شود. نخست ‏بايد خود را شناخت تا بتوان خود را ساخت، چرا كه با خودشناسی، خداشناسی ‏تحقق مى‏يابد و اگر خدا را شناختيم، خود را ساخته‏ايم.

در آغاز بايد ديد چرا پديد آمده‏ايم؟ و هدف از پيدايش و خلقت ما چيست؟ خداوند در قرآن كريم تصريح كرده ‏است كه: و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون، من جن و انس را نيافريدم، جز بری اين‏ كه عبادت كنند.

در تفاسير زيادی "ليعبدون‏" به معنی "ليعرفون‏" آمده‏است، يعنی هدف از خلقت ‏شناخت است وگرنه عبادت فقط نماز و روزه و در سجاده نشستن و خدا را نيايش كردن‏ نيست. نماز و روزه و ...، شعبه‏ی ازعبادت است كه عبادت اجتماعی اهميتش‏ كم‏تر از آنها نيست ، زيرا درآن جا انسان فقط به خود مى‏انديشد، و عبادت در معنی ‏گسترده‏تر با ديگران و به ديگران انديشيدن است. عبادت، دردشناسی و دردزدايی است.

چگونه خليفة الله شويم؟

عبادت، در جمع زيستن و بری جمع زيستن است. اين كه عبادت بيش‏تر به صورت جمعی مطرح مى‏شود و بر مسجد و جمعه و جماعت تاكيد مى‏شود، بری اين است كه شناخت انسان به خويش منحصر نشود و به ديگران نيز سرايت ‏كند. ما آفريده نشده‏ايم كه تنها گليم خود را ازآب بيرون بكشيم بلكه بايد درمتن قرار بگيريم نه در حاشيه. در جمع زندگی كنيم نه در دير. به فكر چاره‏جويی ازديگران باشيم نه تنها چاره‏جويی از خويشتن . به هرحال، بحث ما درباره شناخت نيست ‏كه بحثی است طولانی و از آن مى‏گذريم. اما آن‏ چه گفتنی است، اين است كه انسان‏ چگونه بايد خود را بسازد و چگونه بايد خود را آماده كند تا انسانی الهی گردد، تا قابليت ‏خليفة الله شدن پيدا كند. خودسازی به اين است كه منش خود را به ‏گونه‏ی تغيير دهيم كه پروردگار مى‏خواهد، و به عبارت ديگر: اگر هم طبيعت ما مايل ‏به تكبر و خودخواهی است، بايد نفس خويشتن را چنان رياضت دهيم كه از فراز كبر و نخوت فرود آيد و به تواضع و فروتنی گرايد. اگر طبيعت ما، به بخل تمايل بيشتری ‏دارد، چون اين صفت مورد نكوهش خداوند و تمام پيامبران و اولياء و خردمندان‏ مى‏باشد، پس بايد از آن دست‏ برداشت و سخاوتمند شد. خلاصه بايد صفات سلبيه (منفی) را از قلب زدود، چنان كه صفات ثبوتيه را چون جامه‏ی تميز و زيبا در بر كرد

چه بايد كرد ؟

بايد قلب را از آن چه در نظر مولا و پروردگارمان ناخوشايند و مكروه است، پاك‏ كرد و بايد تمام اعضاء و جوارح را در راه رضايش به كار گرفت.

خويشتن را بايد به حلم و بردباری عادت داد كه آن درجه و مقام آدمی را والا برد ودر ميان مردم مايه شرف و عزت باشد و با نيكان و بزرگان هم صحبت ‏شود و از هرچه ‏مايه پستی و تن ‏پروری و تنبلی است دور سازد و آن چه كه انسان را به خدايش نزديك‏ و مقرب مى‏كند، به آن سوی سوق دهد و عاقبت‏ خير و نيك فرجامی، ثمره و نتيجه‏اش ‏باشد.

بايد به عفت و پاكدامنی روی آورد و از آن‏ چه مايه نفرت و خجلت ‏باشد و شخصيت ‏انسان را لكه‏دار و ننگ بار سازد، دوری جست. بايد صبر را پيشه خود ساخت تا به ‏يقين و رضا برسد و تسليم در برابر اوامر حق باشد و تنگناها و محنت‏ها و رنج‏ها وسختى‏ها و تنگدستى‏ها و رويدادهی تلخ روزگار، او را از پی درنياورد.

بايد به سوی تكامل عقل و روح گام برداشت و با تكيه بر دو بال تقوا و عمل، به‏ اوج عزت و عظمت و خدا خواهی رسيد. بايد در مقابل لذات زودگذر دنيايی به سلاح‏ تقوا، ورع، پارسايی و زهد مسلح شد تا رستگار شويم و به بهشت رضوان نايل آييم كه:? و رضوان من الله اكبر.?

بايد آن چنان بر خويشتن مسلط بود و نفس سركش را مهار كرد كه نه مدح و درود ديگران، و نه فحش و ناسزی آنها در روحيه فولادين و با صلابتش تاثير گذارد.

بايد خود نگهدار بود از آن‏ چه نارضايتی حق در بردارد، نه آن ‏چه خويشتن بخواهد يا نخواهد كه در برابر امر مولا خودی نيست كه مطرح باشد. بايد از شر و بدی و رذايل اخلاقی و عادت‏هی ناپسند و منش‏هی زشت و كارهی قبيح، دور شد چنان‏ كه به‏ خيرخواهی ، راستگويی ، امانت ، فضيلت ، اخلاق نيكو و خصال پسنديده، متخلق شد.

بايد به فكر امروز و فردی خود بود و بری فردا كه ديرهم نيست آماده شد و بری جهان جاويدان و ابدی، توشه برداشت.

بايد با استقامت و پايداری، نه ازحوادث و رويدادهی تلخ ترسيد و نه از ملامت ‏ملامت كنندگان و سرزنش نادانان، خم به ابرو آورد؛ بلكه فقط خدا را در نظر داشت و راه خدا را دنبال كرد و پيوسته از او خواست كه توفيق هدايت در صراط مستقيمش به‏ وی بخشد: ?اهدنا الصراط المستقيم‏?.

بايد محبت، دوستی، همكاری، غم‏خواری، ايثار، گذشت، بخشش و نرمش را جايگزين ‏نفرت، خشم، كينه، خودپسندی، خودمحوری، آز و تندخويی نمود.

بايد از زندگی ديگران عبرت گرفت، نه خود عبرت ديگران شد. و ده‏ها بايد و نبايد در اين جا خودنمايی مى‏كند كه اگر انسان به فطرت و سرشت‏ خويش بنگرد، به آنها پى‏خواهد برد، و ماه رمضان، هنگام آن است كه انسان را متوجه خويشتن كند و فطرت‏ خفته‏اش را بيدار سازد و از راه تفكر و انديشيدن كه برترين عبادت است او را به خودسازی وادارد.

ميلاد مسعود يگانه منجي عالم بشريت حضرت بقيه الله الاعظم بر همه

 شيعيان و انسانهاي آزاده مبارك باد

آشتي با عدالت

مي آيي

 وجهان زير پاي تو

                            سبز ميشود

چشمهاي كابوس زده

                            به شوق پا بوس ات

در انتهاي هستي

كه دوباره توست....

آنگاه كه واژه ها دوباره معنا مي شوند

وجهان به عطر نرگس

دوباره با عدالت آشتي مي كنند

و دوباره......

(كامران شرفشاهي)

اللهم عجل لولیک الفرج

 و النصر

ايام شهادت بزرگ بانوي دو عالم حضرت فاطمه زهرا (س) و عروج ملکوتی حضرت آیت الله العظمی بهجت را به همه شیعیان تسلیت میگویم..

الهي ،به حق خودت حضورم ده و از جمال آفتاب آفرينت نورم ده!

الهي،راز دل را نهفتن دشوار است و گفتن دشوارتر.

الهي،ما همه بيچاره ايم و تنها تو چاره اي،وما همه هيچ كاره ايم و تنها تو كاره اي

.

الهي،ما را ياراي ديدن خورشيد نيست ،دم از ديدار خورشيد آفرين چون زنيم؟!

الي ،دندان دادي ،نان دادي،جان دادي،جانان بده!

الهي،چگونه ما را مراقبت نباشد ،كه تو رقيبي؛و چگونه ما را محاسبت نبود كه تو حسيبي.

الهي ،چگونه دعوي بندگي كنم  كه پرندگان از من مي رمند و ددان رامم نيستند.

الهي،خفتگان را نعمت بيداري ده ، وبيداران را شب زنده داري و گريه و زاري!

الهي،در بسته نيست ،مادستو پا بسته ايم.

الهي،استغفار خواستن غفران توست،با خاطره گناه چه كنيم؟

الهي، اگر بهشت شيرين است ،بهشت آفرين شيرين تر است.

الهي ،هر كه را مي بينم با خود است،مرا با خودت دار!

(( الهي نامه عارف بزرگ استاد آيت الله حسن زاده آملي))

كسي نبود حرفهاي مرا گوش كند.من هم مثل همه به گاه بي كسي و ماندگي، سراغ خدا، خداي فراموش شده ي خويش را گرفتم. همو كه هيچگاه مرا از ياد نمي برد.

گفتم: چقدر احساس تنهايي مي كنم.

گفتي: فاني قريب؛ من كه نزديكم(بقره/186)

گفتم: تو هميشه نزديكي؛من دورم... كاش مي شد نزديكت مي شدم.!!!

 گفتي:واذكرو ربك في نفسك تضرعا و خيفه و دون الجهر من القول بالغدو و الاصال؛هر صبح و شام ،خدايت ر ا پيش خود، با بيم و كرنش، آهسته ياد كن (اعراف/205)

گفتم:اين هم توفيق مي خواهد!!!

گفتي: الا تحبون ان يغفر الله لكم؟دوست نداريد خدا شما را ببخشد؟!(نور/22)

گفتم: معلوم است كه دوست دارم مرا ببخشي!

گفتي: واستغفروا ربكم ثم توبوا اليه؛ پس از خدا خود بخواهيد شما را ببخشد و آنگاه به سوي او باز آييد(هود/90)

گفتم: با اين همه گناه؟!...آخر چگونه؟

گفتي: الم يعلموا ان الله هو يقبل التوبه عن عباده؟مگر نمي دانيد خداست كه توبه را از بنده هايش قبول مي كند؟!(توبه/104)

گفتم: ديگر روي توبه ندارم.

گفتي: الله العزيز العليم،غافر الذنب و قابل التوبه؛ولي خدا عزيز و داناست، او آمرزنده ي گناه است و توبه پذير.(غافر/2و3)

گفتم با اين كوه گناه، براي كداميك توبه كنم؟

گفتي: ان الله يغفر الذنوب جميعا؛ خدا همه ي گناهان را ميبخشد(زمر/53)

گفتم: يعني دوباره بيايم؟باز مرا ميبخشي؟

گفتي: و من يغفر الذنوب الا الله؛[چرا كه نه!] به جز خدا كيست كه گناهان را ببخشد؟(آل عمران/135)

گفتم: نميدان چرا هميشه در مقابل اين كلامت كم مياورم! آتشم ميزند؛ ذوبم مي كند؛ عاشق ميشم! و... توبه ميكنم!

گفتي: ان الله يحب التوابين و يحب ال متطهرين؛[اين را بدان كه] خدا توبه كنندگان و نيز آناني كه به دنبال پاكي اند را دوست دارد(بقره/222).....

...

 ان الله يحب التوابين و يحب ال متطهرين